Произведения армянских авторов на русском

Тема в разделе "Литература", создана пользователем Rabbit, 13 апр 2009.

  1. Rabbit

    Rabbit

    Регистрация:
    26 окт 2006
    Сообщения:
    1.750
    Симпатии:
    0
    Адрес:
    Moscow city
    Не знаете где можно найти произведения армянских авторов в русском переводе?
     
  2. Carleone

    Carleone

    Регистрация:
    1 сен 2006
    Сообщения:
    683
    Симпатии:
    1
    Род занятий:
    фармакоэкономика
    Адрес:
    Гюмри-Москва
  3. Rabbit

    Rabbit

    Регистрация:
    26 окт 2006
    Сообщения:
    1.750
    Симпатии:
    0
    Адрес:
    Moscow city
    Ооо, спасибо большое, земляк)))
     
  4. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Я некоторых авторов сама перевожу. Вот, например: Сильва Капутикян в моём переводе:

    Приходи, приходи, приходи!
    Пусть наступит потом прощанье,
    Неохотным, замедленным шагом -
    Только приходи!

    Пусть разлука опять впереди,
    Пусть уйдёшь ты потом безвозвратно,
    Попрощавшись у двери невнятно -
    Только приходи!

    Пусть иссякла любовь в груди,
    Пусть озлобленный ты и усталый,
    Пустишь в ход ядовитое жало –
    Только приходи!

    Пусть разлука опять впереди,
    Пусть потом безвозвратно уйдёшь ты...
    Хоть от той - от другой, ничтожной -
    Только приходи!

    Оригинал:

    Արի, արի, արի
    Թեկուզ վերջին անգամ,
    Թեկուզ քայլով դժկան
    Միայն արի, արի:

    Թեկուզ բերես դու ինձ
    Նոր բաժանման թախից
    Անդարձ գնաս նորից,
    Միայն արի, արի:

    Թեկուզ անսեր անցիր,
    Թեկուզ հեգնող ու խիստ,
    Թեկուզ խայթող ու բիրտ,
    Միայն արի, արի:

    Թեկուզ բերես դու ինձ,
    Մի նոր դավի կսկից,
    Թեկուզ ուրիշ գրկից,
    Միայն արի, արի:
     
  5. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Ваан Терян

    Мелодия осени

    Осенний дождь... Бесформенные тени,
    Колеблясь, замирают на мгновенье.
    Всё дождь и дождь…
    И сердце мучит смутное виденье,
    Бросает в дрожь...

    Постой, послушай, не желаю дальше
    Страдать от ежедневной лжи и фальши!
    Хочу уснуть.
    Почувствуй, ах, почувствуй, как мне страшно
    Сдавило грудь…

    Осенний дождь…Зачем тревожишь память,
    То появляясь, то вдруг отступая,
    Ушедший друг?
    Ты отшумел в тумане жизни, парень,
    Замкнулся круг...

    Там, где ни слёз, ни боли, ни обмана,
    Где в золотых видениях поляна,
    Меня ты ждёшь.
    А я блуждаю в холоде тумана -
    Осенний дождь...

    Оригинал:

    Վ ա հ ա ն Տ ե ր յ ա ն

    ԱՇՆԱՆ ՄԵՂԵԴԻ

    Աշուն է, անձրև... Ստվերներն անձև
    Դողում են դանդաղ... Պաղ, միապաղաղ
    Անձրև՜ ու անձրև ...
    Սիրտըս տանջում Է ինչ-որ անուրախ
    Անհանգստություն...

    Սպասիր, լսիր, ես չեմ կամենում
    Անցած լույսերից, անցած հույզերից
    Տառապել կրկին.
    Նայիր, ա՜խ, նայիր, ցավում է նորից
    Իմ հիվանդ հոգին...

    Անձրև է, աշուն... Ինչո՞ւ ես հիշում,
    Հեռացած ընկեր, մոռացած ընկեր,
    Ւնչո՞ւ ես հիշում.
    Դու այնտեղ էիր, այն աղմկահեր
    Կյանքի մշուշում...

    Դու կյա՛նքն ես տեսել, դու կյա՛նքն ես հիշում —
    Ոսկե տեսիլնե՜ր, անուրջների լո՜ւյս...
    Ես ցուրտ մշուշում.
    Իմ հոգու համար չկա արշալույս —
    Անձրև՜ է, աշո՜ւն...
     
  6. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Даниел Варужан

    Мерцающая лампада

    Празднуем нынешней ночью победу -
    Масла, невестка, в лампаду подлей,
    Сын мой герой нынче с фронта приедет,
    Нос держи выше, невестка, смелей!

    Кто-то въезжает в ворота, к колодцу -
    Ярче, невестка, лампаду зажги,
    Сына-героя «Барев!» раздаётся,
    Взор его горд, и чеканны шаги.

    Алая кровь на повозке… невестка,
    Ближе лампаду скорей поднеси,
    Сын мой герой ранен в самое сердце!
    Ах, поскорее лампаду гаси…

    оригинал:

    Դ ա ն ի ե լ Վ ա ր ո ւժ ա ն

    ԱՌԿԱՅԾ ՃՐԱԳ

    Յաղթանակի գիշերն է այս տօնական.-
    Հարս, եղ լեցուր ճրագին:
    Պիտի դառնայ տղաս կռիւեն յաղթական.-
    Հարս, քիթն առ պատրույգին:

    Սայլ մը կեցաւ դըան առջեւ, հորին քով.-
    Հարս, վառէ լույսը ճրագին:
    Տըղաս կուգայ ճակատն հըպարտ դափնիով.-
    Հարս, բեր ճրագը շեմին:

    Բայց...սայլին վրայ արի՞ւն եւ սո՞ւգ բեռցեր են...
    Հարս, ճրագդ ասդին երկարէ:
    Հերոս տղաս... հոն զարնուած է սըրտէն.-
    Ախ, Հարս, ճրագըդ մարէ...

    Я плакала, когда переводила это... :(
     
  7. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Севак Паруйр

    С ума схожу

    «С ума, что ль, сошёл?» -
    Меня выслушав, спросят. В ответ
    «Вы правы, сошёл!» -
    Я скажу, - почему бы и нет?»

    С ума не сойдя, ни влюбиться нельзя, ни презреть,
    С ума не сойдя, не смогут дрова гореть,
    Удачно с врагом не сразиться, с ума не сойдя,
    На свет человек не родится, с ума не сойдя,
    Гранат разрывает зерном, лишь сойдя с ума,
    Вода закипает ключом, лишь сойдя с ума.

    Листва закраснелась?
    Сошла непременно с ума!
    Земля завертелась?
    Сошла непременно с ума!
    Крупинки плодами не станут,
    С ума не сойдя,
    Отростки руками не станут,
    С ума не сойдя.
    Слова станут песней, лишь только с ума сойдя!

    Ах, если б всю жизнь свою был сумасшедшим я…

    Оригинал:

    Գժվել/Պ.Սևակ

    Եվ ինձ լսելով`
    Կարողեն ասել.
    "Գժվե՞լ է, ի՜նչ է":
    Իսկ ես էլ կասեմ.
    "Այո', գժվե՜լ եմ,
    Ինչո՞ւ չգժվել":

    Իսկ գժվելով չե՞ն սիրում և ատում:
    Իսկ գժվելուց չէ՞ փայտը ճարճատում:
    Առանց գժվելու` չկա շահած մարտ:
    Առանց գժվելու` չեն ծնի նոր մարդ:
    Մինչև չգժվի` ջուրը չի եռա,
    Կեղև չի պատռի հատիկը նռան:

    Ծառե՞րն են փթթում`
    Գժվա՜ծ են անշուշտ:
    Երկիրն է պտտում`
    Գժված է անշուշտ...
    Սերմերը մինչև կարգին չգժվեն`
    Բերք չե'ն դառնալու:
    Թաթերը մինչև կարգին չգժվեն`
    Ձեռք չեն դառնալու:
    Բառերն էլ մինչև կարգին չգժվեն`
    Ե'րգ չեն դառնալու...

    Ա՜խ, ուր էր թե ես միշտ գի'ժ լինեի...
     
  8. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Артур Месчян.

    Всё вам…

    Возьмите всё: величественность храмов,
    Червонным золотом украшенный алтарь,
    Кресты, плетённые алмазными рядами,
    Серебряный церковный канделябр,

    Роскошные, в нарядах пышных, свиты,
    Звон колокольный, что разносится окрест,
    Оставьте только кроткую молитву -
    Мне - «Отче наш» и деревянный крест.

    Раздайте нищим все сокровища без меры,
    А мне же более всего нужны
    Страницы жизни, те, что сотканы из нервов,
    Воспоминания, которым нет цены.

    Оставьте сказки мне и зыбкую дорогу,
    Пусть к свету и не приведёт она меня –
    Мне всё равно не жаль своих молитв для Бога,
    Ни слёз, ни трепета лампадного огня.

    Вам – проповеди, ценные советы,
    Мне – честные сердца моих друзей,
    Вам – запах ладана в уединённой келье,
    Мне – сумасшествие прошедших дней.

    Мы заблудились в этой жизни новой,
    Как отделённая от древа жизни ветвь,
    И крест судьбы своей несём среди грехов мы,
    Которыми наполнен наш безбожный век.

    Оригинал:

    Ա ր թ ու ր Մ ե ս չ յ ա ն
    Ամենը ձե՛զ…

    Մեծածավալ և հիասքանչ տաճարների
    Եվ ոսկեզարդ խորանների աղոթքը
    Ամենը ձե՛զ, և արծաթե լապտերը վանքերի,
    Ադամանդե շարքով հյուսված խաչերը

    Դուք ձեզ վերձրե՛ք և փառավոր շքախմբեր,
    Եվ տոնական կախարդական զանգերը,
    Ամենը ձե՛զ, իսկ ինձ միայն բաժին թողեք
    Փայտյա խաչով որհնված „Հայր մեր“-ը

    Իսկ ինձ թողեք միայն մատուռը հավատքիս
    Տարեք բաժնեք այս աշխարհի գանձերը,
    Ամենը ձե՛զ, իսկ ինձ թողեք հուշերն անթիվ
    Եվ նյարդերից հյուսված կյանքիս էջերը

    Եվ թողե՛ք դուք ինձ հեքիաթները իմ,
    Եվ խաբկանքներից հյուսված ճամփաներ,
    Եվ եթե հանկարծ չհասնեմ լույսին,
    Զուր չէին բոլոր աղոթքներս, Տե՛ր

    Ամենը ձե՛զ. քարոզների խորհուրդն անգին,
    Խունկի բուրմունքը կանթեղի մեջ,
    Իսկ ինձ թողեք ընկերներիս սրտերն ազնիվ,
    Եվ տարերքին տրված խելառ օրերը

    Այսպես պոկված ճյուղի նման կյանքի ծառից
    Մոլորվեցինք այս աշխարհի մեջ,
    Եվ ուսերի վրա շալկած լոկ բեռը հավատքի
    Եվ անաստված դարի մեղքերը:
     
  9. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Севак Паруйр

    Есть люди, а есть люди...

    Есть люди, которые сели на мир верхом,
    Есть люди, которые мир на себе несут…
    Ты делал ошибки, но людям не врал при том,
    Теряя одно, обретал ты другое тут.

    Скользил ты и падал, но вновь поднимался вверх,
    Чтоб, крылья обретши, на мир с высоты глядеть,
    Чтоб видеть и чувствовать свой столь недолгий век,
    Грустить, проигравши, а выиграв – песни петь,

    Возвыситься немилосердной судьбе назло,
    Чтоб правды края увидать и обмана центр,
    Всю несправедливость – как ни было б тяжело -
    Увидеть в изменчивом, лживом её лице…

    Чтоб не убежать, испугавшись невесть чего,
    Для этого ты в столь жестокий родился век!
    Затем над тобою раскинут небесный свод,
    Чтоб шёл шаг за шагом, не переходя на бег,

    Как будто взбираясь на длинный, отлогий холм,
    И каждый тот шаг для тебя– непомерный труд.
    Есть люди, которые сели на мир верхом,
    Есть люди, которые мир на себе несут…

    Кто мир оседлал – тот не ведает бед, невзгод,
    Неведом ему и под небом открытым сон,
    Но знает он точно, куда и к кому идёт,
    Когда надо плакать притворно, исторгнув стон,

    Когда и над кем посмеяться, кого честить,
    Пред кем пресмыкаться ужом, а кого - послать,
    Кому проиграть нужно в нарды, кому польстить,
    Кто выше его, а кто ниже, кто - шваль, кто - знать,

    Глядит свысока на людишек, расчётлив взгляд,
    Упавшему он никогда не подаст руки,
    Но если пред ним сын богатого, дочь иль зять,
    Любовница иль секретарша – пинки, плевки

    Он с благоговением примет от них; когда ж
    Они разорятся – их первым предаст, себя
    Легко оправдав – я, мол, им не холоп, не паж!
    Превыше всего лишь персону свою любя,

    Не мать, не ребёнка – себя и свой узкий мир.
    Нет, вру! Только выгоду ищет он в мире том,
    В истории любит свой век и свой трон, что мил
    Ему, как ни дети, ни внуки, ни отчий дом,

    Нет, вру! Любит жизнь… Снова вру – любит лишь свой трон!
    Ему поклоняясь, не в силах двух крыл обресть,
    Ползком, год за годом, стремится к вершине он,
    Всё в дело пуская – притворство, коварство, лесть,

    Любою ценой продвигаясь, за футом фут,
    Он мира вершины достигнет – и будет рад…
    Есть люди, что мир на плечах на своих несут,
    Есть люди, что сверху на мире всю жизнь сидят.

    Оригинал:

    ՄԱՐԴ ԷԼ ԿԱ, ՄԱՐԴ ԷԼ

    Մարդ կա ՝ ելել է շալակն աշխարհի,
    Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում...

    Դու, որ սխալվել, սակայն չես ստել,
    Կորցրել ես հաճախ, բայց նորից գտել.
    Դու, որ սայթաքել ու վայր ես ընկել,
    Ընկել ես, սակայն երբեք չես ծնկել,
    Այլ մագլցել ես կատարից-կատար,
    Ելել ես անվերջ, բարձրացել ես վեր՝
    Քո ահեղ դարից առնելով թևեր...
    Ելել ես, որ ողջ աշխարհը տեսնես,
    Որ անօրինակ քո դարը տեսնես,
    Բոլոր կերպերով դու նրան զգաս,
    Շահածով խնդաս, կորուստը սգաս...
    Ելել ես իբրև նրա մունետիկ,
    Որ նրա հեռուն զգաս քեզ մոտիկ,
    Որ ճշմարտության ափերը տեսնես
    Ծպտըված ստի խաբելը տեսնես,
    Որ չվախենաս, որ չվարանես՝
    Անարդարության դեմքը խարանես...
    Ահա, թե ինչու դու այսքան տարի,
    Դու, որ հարազատ ծնունդն ես դարի,
    Քայլում ես անդուլ, առաջ ընթանում,
    Քայլում ես այպես ծանր ու վիթխարի,
    Ասես աշխարհն ես շալակած տանում...
    Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
    Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...
    Նա, ով ելել է շալակն աշխարհի,
    Աշխարհում երբեք թաց տեղ չի քնում,
    Գիտի, թե ու՛մ հետ և ու՛ր է գնում,
    Ու՛մ մեռելին է անարցունք լալիս,
    Ու՛մ խոսքի վրա ստից ծիծաղում,
    Ու՛մ հետ դինջ նստած նարդի է խաղում,
    Հարկ եղած դեպքում և տանուլ տալիս...
    Վերից է նայում ցածրում կանգնածին,
    Չի նայում երբեք ներքև ընկածին.
    Վերև կանգնածի աղջկան, որդուն,
    Սիրուհուն անգամ ու քարտուղարին
    Ո՜նց է քսմսվում ու շողոքորթում...
    Որտեղ մի պատառ չաղ ու յուղալի՝
    Կանգնած է այնտեղ նա երկյուղալի.
    Հեշտ զրպարտում է՝ երբ տեղն է գալիս,
    Նույն հեշտությամբ էլ իր մեղքն է լալիս...
    Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
    Հարազատ մորից ու որդուց ավել,
    Աշխարհում նա իր աշխարհն է սիրում...
    Սու՛տ է: Նա այնտեղ իր շահն է սիրում:
    Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
    Նա պատմության մեջ իր դարն է սիրում...
    Սու՛տ է: Նա դարի ավարն է սիրում:
    Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
    Մեր կյանքն է սիրում, մեր նորն է սիրում...
    Սու՛տ է: Նա միայն իր փորն է սիրում:
    Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
    Գաղափարական իր հորն է սիրում...
    Սու՛տ է: Ո՛չ հորը, ո՛չ մորն է սիրում,
    Թանկ չէ ո՛չ որդին, և ո՛չ էլ թոռը:
    Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
    Սիրում է կյանքում նա իր... աթոռը:
    Աթոռն է սիրում
    Ու նրան տիրում.
    Ցանկացած գնով ելնում է նա վեր,
    Փորձում է թռչել նա առանց թևեր,
    Անվերջ սողալով առաջ է գնում,
    Գնում է այսպես... և տարեց-տարի
    Ելնում է այսպես... շալակն աշխարհի:
    Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
    Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...
     
  10. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Севак Паруйр
    Сразу

    Говорят, что в жизни сразу ничего не удаётся.
    Сразу ни один палас и ни один ковёр не рвётся,
    Сразу замок не построишь, не разрушишь тоже – сразу,
    Сразу ветер не подует, снег пойти не может – сразу.
    Фрукты сразу не поспеют, и куда там, чтоб налиться!
    Пары сразу не возникнут, и куда там, чтоб троиться!
    Сразу ты ни насыщенья не почувствуешь, ни жажды,
    Нынче прошлым не бывает, завтра – будущим сейчас же.

    Это всё, конечно, правда, так и есть, я это знаю.
    Но когда б меня спросили, что же я предпочитаю,
    Что хочу и что я вижу в чутких снах своих вполглаза,
    Я б ответил: - Будь что будет, только б это было СРАЗУ...

    Оригинал:

    Պ ա ր ո ւյ ր Ս և ա կ
    Միանգամից

    Ասում են, թե միանգամից կյանքում ոչի՜նչ չի կատարվում.
    Միանգամից ո՛չ մի կարպետ եւ ո՛չ մի գորգ չի պատըռվում,
    Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից,
    Միանգամից ձյուն չի գալիս եւ չի փչում անգամ քամին:
    Մի՛րգ չի հասնում միանգամից, ո՜ւր մնաց թե՝ խելոքանան,
    Զո՛ւյգ չեն կազմում միանգամից, ու՜ր մնաց թե՝ երեքանան:
    Միանգամից չեն կշտանում եւ չեն զգում ջրի կարիք.
    Ո՛չ այսօրն է անցյալ դառնում, ո՜չ էլ վաղն է դառնում գալիք:

    Այս ամենը ճիշտ է, հարկա՛վ,
    Հենց այսպես է, ինչպես որ կա:
    Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի՛ անգամ ինձ,
    Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում,
    Ի՞նչ եմ ուզում
    Ու երազում,
    Ես կասեի.
    - Ինչ լինում է՝ թող որ լինի ՄԻԱՆԳԱՄԻ՜Ց...
     
  11. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Егише Чаренц (1897-1937)

    Сколько в сердце моём есть добра – всё тебе,
    Сколько света в нём есть и огня – всё тебе.
    Всё тебе подарю, всё отдам без остатка!
    Чтоб не мёрзла зимой без тепла – всё тебе…

    Оригинал:

    Եղիշե Չարենց (1897-1937)
    Արփիկին

    Ինչքան որ հուր կա իմ սրտում - բոլորը քեզ.
    Ինչքան կրակ ու վառ խնդում - բոլորը քեզ.-
    Բոլո՜րը տամ ու նվիրեմ, ինձ ո՛չ մի հուր թող չմնա՝
    Դո՜ւ չմրսես ձմռան ցրտում,-բոլո՜րը քեզ...
     
  12. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Ованес Шираз.

    Мама.

    Нашей надежды открытая дверь - моя мама,
    Наша с рожденья с тобой колыбель - моя мама,
    Нашего дома уют, чистота - моя мама,
    Нашего дома опора и сталь – моя мама,
    Наша служанка - будь ночь или день – моя мама,
    Нашего дома прохлада и тень – моя мама.

    Всё, на чём держится век свой наш дом – моя мама,
    Наше орлиное крепость-гнездо – моя мама,
    Наша царица, раба и слуга – моя мама,
    Наше тепло и огонь очага – моя мама,
    Нашего дома ребёнок порой – моя мама,
    Нашего дома источник живой – моя мама.

    Нашего дома беспомощный плач – моя мама,
    Нашего дома лекарство и врач – моя мама,
    Нашего дома журчащий родник – моя мама,
    Наша сестра – для чужих, для своих – моя мама,
    Наша жена, и невестка, и дочь – моя мама,
    Нашего дома бессонная ночь – моя мама.

    Сладостный сон наш, спокойствие, лад – моя мама,
    Нашего дома бесценнейший клад – моя мама,
    Нашего дома заснеженный Сис – моя мама,
    Нашего дома высокий Масис – моя мама,
    Мама – наш воздух, и хлеб и вода – моя мама,
    Наша богиня и наша звезда – моя мама.

    Оригинал:

    Հովհաննես Շիրազ
    ՄԱՅՐՍ

    Մեր հույսի դուռն է մայրս,
    Մեր տան մատուռն է մայրս,
    Մեր օրորոցն է մայրս,
    Մեր տան ամրոցն է մայրս,
    Մեր ճորտն ու ծառան է մայրս,
    Մեր տան անշուքն է մայրս,
    Մեր տան անտունն է մայրս,
    Մեր արծվաբույնն է մայրս,
    Մեր տան ծառան է մայրս,
    Մեր տան արքան է մայրս,
    Մեր տան պուճուրն է մայրս,
    Մեր հացն ու ջուրն է մայրս,
    Մեր տան անճարն է մայրս,
    Մեր դեղն ու ճարն է մայրս,
    Մեր տան աղբյուրն է մայրս,
    Մեր ծառավ քույրն է մայրս,
    Մեր տան անքունն է մայրս,
    Մեր անուշ քունն է մայրս,
    Մեր տան ճրագն է մայրս,
    Ա՜խ, մեր տան Սիսն է մայրս,
    Մեր տան Մասիսն է մայրս,
    Մայրս, մեր հացն է մայրս,
    Մեր տան Աստվածն է մայրս...
     
  13. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Сильва Капутикян

    Фигурками на шахматной доске
    Построились бок о бок, чтоб сразиться,
    Собрав все силы в сжатом в кулаке -
    Как пешка с королём, готовы биться.

    Король ли, пешка будет в тупике –
    Обоим суждено скатиться сдуру...
    А после нас на шахматной доске
    Бок о бок встанут новые фигуры.

    Оригинал:

    Սիլվա Կապուտիկյան

    Շարվել ենք շարված, կողք կողքի-
    Շախմատի քարերի նման-
    Ուզում ենք հաղթել մեկ մեկի-
    Շախմատի քարերի նման.
    Բայց մեկ է, զինվոր թե արքա՝
    Հաղթենք էլ, իջնելու ենք ցած
    Տախտակին նորերն են շարքի-
    Շախմատի քարերի նման…
     
  14. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Гусан Шеран (1857-1938)

    Камни, вы говорите

    Платья лишили – велели: терпи!
    Лампу разбили – велели: терпи!
    Дом разгромили – велели: терпи!
    Сколько терпеть ещё, сколько, скажите?
    Люди молчат, камни, вы говорите!

    «Хлеба!» - голодный ребёнок орёт,
    Душу терзая всю ночь напролёт.
    Очередь бабку раздавит вот-вот…
    Сколько терпеть ещё, сколько, скажите?
    Люди молчат, камни, вы говорите!

    Как различить, кто виновен, кто прав?
    Новый закон нас оставил без прав.
    В лапти обули, из дому прогнав…
    Снова терплю. Сколько можно, скажите?
    Вырван язык – камни, вы говорите!

    Оригинал:

    Գուսան Շերամ (1857-1938)
    ՔԱՐԵՐ, ԴՈՒՔ ԽՈՍԵՔ

    Հագուստս հանում են, կասեն՝ համբերի,
    Ճրագս մարում են, կասեն՝ համբերի,
    Օջախս քանդում են, կասեն՝ համբերի,.
    Մինչև ե՞րբ համբերեմ, մինչև ե՞րբ, ասեք,
    Մարդիկ լեզու չունեն, քարե՛ր, դուք խոսեք։

    Որդիքս փոքրիկ են, հաց են պահանջում,
    Գիշեր-ցերեկ կուլան՝ հոգիս են տանջում,
    Ինձ կասեն՝ պառավ ես, հերթից են ջնջում...
    Մինչև ե՞րբ համբերեմ, մինչև ե՞րբ, ասեք,
    Մարդիկ լեզու չունեն, քարե՛ր, դուք խոսեք։

    Արդար ու մեղավոր ջոկել չեմ կարող,
    Ամենքը դարձել են օրենք հնարող,
    Ինձի հագուցել են ջուխտմ տուլ չարոխ.
    Դարձյալ ե՞ս համբերեմ... մինչև ե՞րբ, ասեք,
    Մեր լեզուն կտրած է, քարե՛ր, դուք խոսեք։
     
  15. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Амо Сахьян (1914-1993)

    «Армения» произнося…

    «Армения» произнося, пылают щёки от волненья,
    «Армения» произнося, подкашиваются колени,
    А почему – не в силах объяснить.

    «Армения» произнося, дрожат и трескаются губы,
    «Армения» произнося, не старят нас года, не губят,
    А почему – не в силах объяснить.

    «Армения» произнося, невольно слёзы выступают,
    «Армения» произнося, незримо крылья вырастают,
    А почему – не в силах объяснить.

    «Армения» произнося, мы дом свой миром охраняем,
    «Армения» произнося, мы смерть из жизни изгоняем,
    Я был и впредь хочу таким же быть.

    Оригинал:

    ՀԱՄՈ ՍԱՀՅԱՆ (1914 – 1993)
    ՀԱՅԱՍՏԱՆ ԱՍԵԼԻՍ

    Հայաստան ասելիս այտերս այրվում են
    Հայաստան ասելիս ծնկներս ծալվում են
    Չգիտեմ ինչու է այսպես

    Հայաստան ասելիս շրթունքս ճագում է
    Հայաստան ասելիս հասակս ծաղկում է
    Չգիտեմ ինչու է այսպես

    Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են
    Հայաստան ասելիս թևերս բացվում են
    Չգիտեմ ինչու է այդպես

    Հայաստան ասելիս աշխարհն իմ տունն է
    Հայաստան ասելիս էլ մահն ու՞մ շունն է
    Կլինեմ, կմնամ այսպես
     
  16. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Амо Сахьян (1914-1993)
    Куда ни взгляну…

    Куда ни взгляну – всюду горы и камни,
    Улыбки и слёзы в них стынут веками,
    Из камня и гриб, и нежнейший цветок,
    Весь каменным страхом охвачен восток.

    Два каменных льва подобрались упруго,
    Вот-вот разорвут они в клочья друг друга…
    И песни из камня, и храм из камней,
    И падают птицы, камней тяжелей.

    И ветер из камня, и буря из камня,
    И слышится жалоба зАмка века мне,
    Из камня тугой барабан и свирель
    Звучат посреди каменистых земель.

    Из камня протесты, из камня мученья,
    Из камня грабёж, из него ж – похищенья,
    Из камня паденье, из камня полёт,
    И радость, и диво, и боль от невзгод.

    Над каменной пропастью радуга блещет,
    Из камня - повозки, тюки в них и вещи,
    И книги из камня, из камня журнал,
    И каменный крест, что в лучах заблистал.

    И сердце из камня у нашего Бога,
    Что прочных камней подарил нам так много,
    И жизнь наша твёрже, прочней и длинней,
    Чем жизнь самых твёрдых на свете камней!

    Оригинал:

    Համո Սահյան (1914-1993)
    ՈԻՐ ՈՐ ՆԱՅՈԻՄ ԵՄ

    Ուր որ նայում եմ, քարե բարձունք է,
    Քարե արցունք է, քարե ժպիտ,
    Քարե սարսուռ, է ու քարե սունկ է,
    Քարե ծաղկունքի քնքշանք է բիրտ։

    Քարերի վրա քարե վագրեր են,
    Ուր-որ է պիտի պատռեն իրար։
    Քարե երգեր են, քարե վանքեր են,
    Քարե հավքեր են քիվերն ի վար։

    Քարե մրրիկ է ու քարե բուք է,
    Քարե բողոք է ու քարե բերդ,
    Քարե շեփոր է, քարե թմբուկ է,
    Քարե թափոր է, քարերի երթ...

    Քարե ընդվզում, քարե տանջանք է,
    Քարե ավար է, առևանգում...
    Քարե զարմանք է ու զարհուրանք է,
    Քարե թռիչք է, քարե անկում։

    Քարե ամպրոպ է ու ծիածան է,
    Քարե լծկան է ու քարե մաճ.
    Քարե մագաղաթ, քարե մատյան է,
    Քարե խորհուրդ է ու քարե խաչ։

    Մեր բաժին աստված, քո սիրտն էլ քար էր,
    Որ մեզ քարերը տվիր նվեր,
    Բայց քո կյանքը կարճ, մերը երկար էր,
    Ու երկարում է քարերն ի վեր։
     
  17. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Севак Паруйр

    Ты ненависти хочешь? Ненавидеть
    Такое нежное созданье не могу.
    И к смерти я готов, и к панихиде,
    Но лишь от поцелуя твоих губ.

    Оригинал:

    Պ ա ր ո ւյ ր Ս և ա կ

    Թե ատել
    կուզես,ավաղ չեմ կարող
    Ատել քեզ նման քնքուշ էակի,
    Թե մահս կուզես,
    նորից պատրաստ եմ,
    Միայն թե մեռնեմ քո ջերմ
    համբույրից:
     
  18. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Амо Сахьян
    Обижаюсь…

    Обижаюсь, ударили в грудь –
    Я доволен, они недовольны.
    Сели нА голову, не стряхнуть -
    Я доволен, они недовольны.
    Занимая, не платят долгов –
    Я доволен, они недовольны.
    Умираю, простив должников –
    Я доволен, они не довольны.

    Оригинал:

    Համո Սահյան
    ՆԵՂՎՈՒՄ ԵՄ...

    Նեղվում եմ, խփում են կրծքիս,
    Ես գոհ եմ, իրենք են դժգոհ,
    Ներում եմ, նստում են գլխիս,
    Ես գոհ եմ, իրենք են դժգոհ։
    Առնում են ու ետ չեն տալիս,
    Ես գոհ եմ, իրենք են դժգոհ։
    Մեռնում եմ, երբ ուշ են գալիս,
    Ես զոհ եմ, իրենք են դժգոհ։
     
  19. veraizmaykopa

    veraizmaykopa

    Регистрация:
    15 мар 2010
    Сообщения:
    198
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Педагог
    Адрес:
    г. Майкоп, р. Адыгея
    Амо Сахьян

    Ах, встать, бежать отсюда бы…
    Ах, как мне на чужбине быть?
    Ах, нет армян в чужом краю,
    Ах, здесь Оровел не поют,
    Ах, в пепел в чуждом мне краю
    Я душу всю сожгу свою.
    Ах, на чужбине -
    Обидно – нет своей судьбы!
    Ах, встать, бежать отсюда бы…
    Ах, как мне на чужбине быть?
    Ах, на чужбине…
    Нас не благословляют тут
    На кропотливый в поле труд.
    В снегу здесь солнца столько нет,
    На солнце снега тонны нет.
    Ах, на чужбине дома нет,
    Что Арагац впритык к Сасне
    Плечом придвинул, подойдя.
    Ах, на чужбине,
    Ручей камнями бороздя,
    Мне детство не глядит глаза
    В глаза отныне.
    Ах, встать, бежать отсюда бы…
    Ах, как мне на чужбине быть?
    Ах, как же без себя мне жить…

    ՀԱՄՈ ՍԱՀՅԱՆ

    Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ,
    Ախր ես ինչպես ուրիշ տեղ մնամ:
    Ախր ուրիշ տեղ հայրեններ չկան,
    Ախր ուրիշ տեղ հորովել չկա,
    Ախր ուրիշ տեղ սեփական մոխրում
    Սեփական հոգին խորովել չկա,
    Ախր ուրիշ տեղ
    Սեփական բախտից խռովել չկա:
    Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ:
    Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ:
    Ախր ուրիշ տեղ
    Հողի մեջ այսքան օրհնություն չկա,
    Այսքան վաստակած հոգնություն չկա:
    Ախր ուրիշ տեղ ձյունի մեջ՝ արև,
    Եվ արևի մեջ այսքան ձյուն չկա:
    Ախր ուրիշ տեղ տեղահան եղած,
    Եկած՝ ուսերով Արագած սարի
    ՈՒսերին հենված Սասնա տուն չկա:
    Ախր ուրիշ տեղ
    Ամեն մի քարից, առվից, ակոսից
    Իմ աչքերով իմ աչքերին նայող
    Մանկություն չկա...
    Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ,
    Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ,
    Ախր ես ինչպե՞ս ապրեմ առանց ինձ:
     
  20. Rose

    Rose

    Регистрация:
    5 май 2007
    Сообщения:
    320
    Симпатии:
    0
    Род занятий:
    Студентка
    Адрес:
    НиНо
    Мне очень всё понравилось, но немного смущают некоторые моменты:
    Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ,
    Ах, как мне встать и пойти - дословный перевод, в смысле как мне оставить свои родные места и податься на чужбину, "ну как я могу так поступить" - размышляет поэт.

    հայրեններ - это не армяне, не знаю как передать смысл, это как наше придание, что-то типа письменности, такие стихотворной формы куплеты...это очень сложно объяснить)))

    Սեփական բախտից խռովել չկա: - нет обиды на свою судьбу (на собственную судьбу не обижаются)

    Не река Сасна, а дом. Было раньше селение Сасун и Сасна тун означает дом Сасунский, кров!

    Надеюсь я не слишком скрупулезно отнеслась к заданию))
     

Поделиться этой страницей